نگاه
همسایه های بی‌تفاوت نباشیم
منوچهر آذری| بازیگر و گوینده رادیو:
سال‌های نه چندان دور در همین شهر خودمان همسایه‌ها از حال یکدیگر باخبر بودند. خانم‌ها در کوچه یا خانه یکی از همسایه‌ها جمع می‌شدند و سبزی پاک می‌کردند، آقایان هم در کارهای بنایی، لوله‌کشی و... به همدیگر کمک می‌کردند. به واسطه همین مراودات همه از مشکلات هم اطلاع داشتند و هر وقت خدایی نکرده کسی بیمار می‌شد یا مشکلی برایش پیش می‌آمد، بقیه همسایه‌ها با هم متحد می‌شدند تا مشکلش را هر طور شده برطرف کنند.
اما به مرور اوضاع تغییر کرد و حالا مردم این کلانشهر دراندشت به دلایل مختلف از جمله پرزرق و برق شدن زندگی‌ها و چشم و هم چشمی، بیشتر شدن گرفتاری‌های روزمره، اوضاع اقتصادی نامساعد، اجاره‌ای شدن خانه‌ها که فرصت شناخت بیشتر را از همسایه‌ها گرفته و هزار و یک دلیل دیگر، کمتر فرصت می‌کنند همدیگر را ببینند. البته که این تغییر کاملاً طبیعی است و نمی‌توان انتظار داشت هنوز هم مانند 40، 50 سال پیش، مردم در زندگی یکدیگر حضور داشته باشند.
اما با این حال معتقدم ما مردم نباید نسبت به هم بی‌تفاوت باشیم. ما می‌توانیم در مشکلات و سختی‌ها به همسایه‌ها و هم‌محله‌ای‌هایمان کمک کنیم. برای ما ایرانی‌ها که احساساتی‌ترین مردم دنیا هستیم و همبستگی و خونگرمی‌مان زبانزد خاص و عام است، راه‌های مختلفی برای گرفتن دست نیازمندان وجود دارد که بسیاری از آنها حتی نیاز به وضعیت مالی خوب هم ندارد و فقط نظر بلند می‌خواهد. به راحتی می‌توانیم وقتی غذا می‌پزیم، یک پیمانه بیشتر درست کنیم و آن را به یکی از نیازمندان محله‌مان بدهیم. حتی اگر خودمان هم نخواهیم به‌طور مستقیم وارد موضوع کمک به دیگران شویم، هستند نهادها و سازمان‌هایی که این کار را انجام می‌دهند و تنها کاری که ما باید انجام بدهیم، پرداخت مالیات سلامتی و خوشبختی‌مان است!
چند وقت پیش در برنامه‌ای برای بچه‌های معلول شرکت کرده بودم، آنجا گفتم اگر هریک از ما فرزندی معلول داشتیم، برایش چه می‌کردیم؟ حالا که فرزندانمان سلامت هستند، بیاییم به شکرانه این نعمت بزرگ، دست‌کم مالیات سلامتی خودمان و بچه‌هایمان را بپردازیم! واقعاً اگر هریک از ما مالیات خوشبختی، سلامتی و زندگی خوبی را که داریم بپردازیم، به نظر شما دیگر کسی در همسایگی‌مان نیازمند هست؟
در همینه زمینه :
اداره برق
یادداشت
